۱۶/۴/۸۷ 

و کاش مرگ معني عاطفه را مي فهميد.

^{دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگی های عالم}

^{شیشه قلبم انقدر نازک شده که با کوچکترین}

^{تلنگری می شکند}

^{می خواهم فریاد بزنم ولی واژه ای نمی یابم}

^{که عمق دردم را در فریاد منعکس کنم}

^{فریادی در اوج سکوت که همیشه برای خودم سر داده ام}

^{دلم به درد می اید وقتی سر نوشت را به نظاره می نشینم}

^{کاش می شد سرنوشت را با ان روزها شیرینم}

^{عجین کرد}

^{بغض کهنه ای گلویم را می آزارد}

^{نفرین به بودن وقتی با درد همراست}

^{ای کاش باز هم کسی اشکهایم را نبیند}

^{تنها با خاطراتم خوشم}

نرم نرمک می رسد اینک بهار، خوش بحال روزگار، خوش بحال چشمه ها و دشت ها، خوش بحال دانه ها و

سبزه ها، خوش بحال غنچه های نیمه باز

سال نو مبارک

پرواز می‌کردند

میان آسمان آبی

برفراز آب‌های جاری و دشت‌ها

برفراز نگاه‌های حسرت بار رو به آسمان

برفراز دست‌های خالی